گنبد طلایی حرم امام رضا (ع) امروز رنگ دیگری دارد؛ گویی آسمان خراسان نیز تاب این وداع را ندارد. صحن‌های نورانی رضوی، که سال‌ها آغازگر پیام‌های امید و وحدت بودند، این بار میزبان پیکری هستند که یک عمر نام ایران، اسلام و عزت را بر زبان داشت.

همان مردی که هر سال سخنان خود را از کنار مضجع نورانی حضرت علی‌بن‌موسی‌الرضا (ع) آغاز می‌کرد و برکت ایران را در سایه نام شمس‌الشموس می‌دانست، امروز بر شانه‌های مردمی آرام گرفته که اشک و حماسه را در هم آمیخته‌اند.

از نخستین ساعات صبح، خیابان‌های منتهی به حرم مطهر رضوی مملو از جمعیتی شد که از دورترین نقاط کشور خود را به مشهد رسانده‌اند.

پرچم‌های جمهوری اسلامی ایران، بیرق‌های «یا لثارات الحسین» و نوای سوگواری، فضای شهر را فرا گرفته است. مردان و زنانی که از سراسر کشور، شانه‌به‌شانه مردم خراسان ایستاده‌اند تا آخرین بدرقه را برای رهبر شهید خود رقم بزنند؛ رهبری که سال‌ها مردم را به پناه بردن به ساحت امام رئوف دعوت می‌کرد و می‌گفت هرگاه دل‌ها شکست، رو به مشهدالرضا کنید.

اینجا مشهدالرضاست؛ جایی که خاطره سال‌های جوانی او زنده است. شهری که روزی طلبه‌ای جوان را برای جهاد و مبارزه بدرقه کرد، امروز همان فرزند خراسان را پس از سال‌ها مجاهدت، با چشمانی اشک‌بار در آغوش می‌گیرد. این بار دیگر استقبال برای سخنرانی یا دیداری دوباره نیست؛ این بار مردم آمده‌اند تا پیکری آغشته به خون رهبر شهیدمان را تا جوار بارگاه هشتمین امام شیعیان همراهی کنند.

قدم‌ها آرام، اما استوار پیش می‌رود. میلیون‌ها نفر در سکوتی آمیخته با گریه، پیکر رهبر شهید را بدرقه می‌کنند. صدای صلوات، مرثیه و نوحه در هم تنیده است و فریاد «یا حسین» و «یا لثارات الحسین» در خیابان‌ها طنین می‌اندازد. اشک بر گونه‌های پیر و جوان جاری است؛ کودکانی که پرچم در دست دارند، مادرانی که قاب عکس او را بر سینه می‌فشارند و پدرانی که بغضشان اجازه سخن گفتن نمی‌دهد، تنها بخشی از روایت این وداع تاریخی هستند.

این مراسم تنها تشییع یک شخصیت سیاسی نیست؛ روایتی از دلبستگی مردمی است که رهبر خود را تا واپسین منزل همراهی می‌کنند. شهری که همیشه میزبان حضور او در آغاز سال‌های نو بود، امروز آغازگر آخرین سفر زمینی اوست؛ سفری که از تهران آغاز شد، در قم امتداد یافت، در نجف و کربلا رنگ زیارت گرفت و اکنون در سایه گنبد طلایی امام رضا (ع) به آرامش می‌رسد.

گنبد طلا، پنجره فولاد و صحن‌های رضوی، امروز شاهد صحنه‌ای هستند که در حافظه تاریخ ایران ماندگار خواهد شد. خادمی که سال‌ها خود را خدمتگزار این آستان می‌دانست، این بار نه برای غبارروبی حرم، بلکه برای آرامشی ابدی به خانه امام رئوف بازگشته است. گویی خراسان، فرزند دیرین خود را پس از سال‌ها غربت و جهاد، دوباره در آغوش گرفته است.

سیل جمعیت همچنان ادامه دارد. هر خیابان به رودخانه‌ای از انسان تبدیل شده و هر نگاه، داستانی از دلتنگی را روایت می‌کند. پرچم‌ها در باد به اهتزاز درآمده‌اند و نوای عزاداری از هر سو شنیده می‌شود. بسیاری زیر لب زمزمه می‌کنند که راه او ادامه خواهد داشت؛ همان راهی که به باور آنان با ایمان، عزت و استقلال ایران گره خورده است.

امروز مشهد تنها یک شهر نیست؛ قلب تپنده ایران است. جایی که میلیون‌ها قدم، میلیون‌ها اشک و میلیون‌ها دعا در کنار هم، آخرین بدرقه را برای رهبر شهید رقم می‌زنند.

در کنار بارگاه ملکوتی حضرت علی‌بن‌موسی‌الرضا (ع)، تاریخ صفحه‌ای تازه می‌گشاید؛ صفحه‌ای از وداع، وفاداری و اندوهی عمیق که سال‌ها در حافظه مردم این سرزمین باقی خواهد ماند.

این روز، با تمام تلخی‌اش، در حافظه ایران ثبت خواهد شد؛ روزی که گنبد طلایی امام رضا (ع)، پنجره فولاد و صحن‌های نورانی رضوی، شاهد عاشقانه‌ترین وداع مردمی شدند که با چشمانی اشکبار و دل‌هایی سرشار از دلتنگی، رهبر شهید خود را تا آخرین منزل بدرقه کردند؛ وداعی که در تاریخ این سرزمین، به عنوان یکی از ماندگارترین صحنه‌های همدلی، سوگ و وفاداری به یاد خواهد ماند.